Praca ta powstała w wyniku mojej styczności z krajobrazem popowodziowym. W opozycji do Gordona Matta-Clarka, który tworzył otwory i cięcia w starych budynkach, pozostawiając wszystko w kontekście, ja wyciąłem elementy architektury z ich naturalnego otoczenia i umieściłem je w sterylnej przestrzeni. Moje prace są reprodukcjami obiektów, które zaobserwowałem, za pomocą materiałów przypominających pierwowzory sfabrykowałem fragmenty skutków powodzi.

Tym zabiegiem chciałem odciąć się od emocjonalnego wymiaru katastrofy, skupiając się wyłącznie na jej stronie wizualnej. W ten sposób z destrukcji wyłania się nowa jakość. Za pomocą fotografii dokumentuję obiekty, by mieć pełną kontrolę nad tym, czego wizualnie doświadcza widz widzi dokładnie ten obraz, który chcę mu przekazać. Daje mi to poczucie panowania nad kataklizmem

Dzięki tej reprodukcji nadaję formom znaczenie, jako artysta wskazuję co jest i co może być sztuką. Pozwala mi to zapanować nad żywiołem oraz traumą i wykorzystać je do stworzenia nowej jakości. Tytuł odnosi się do preparatu medycznego, zakonserwowanej tkanki, która zostaje później poddana ekspozycji. Ja, jako artysta, niczym chirurg, odcinam fragment zdegenerowanej tkanki miejskiej i tworzę z niej tytułowy „preparat”. Jednocześnie tytuł stanowi odniesienie do aktu „spreparowania”, czyli stworzenia czegoś fałszywego, choć przypominającego oryginał. Żaden z obiektów nie jest do końca tym, czym się wydaje, zostały one odtworzone jedynie do pewnego stopnia, podobnie jak falsyfikat, który subtelnie różni się od pierwowzoru. Pierwszy obiekt to wycinek ściany domu, który został zalany falą powodziową, opadająca woda zostawiła błotnisty gradient na elewacji. Drugi to fragment asfaltu, który został zmyty z powierzchni drogi i przeniesiony przez wodę na kamienie, gdzie ułożył się niczym tkanina. Trzeci obiekt to zerwane linie energetyczne, które utworzyły ciekawą kompozycję wokół słupa. W pracy tej ukazuje się rozkład miejskiej materii, widzimy tkankę w stanie rozpadu. Dokumentuję to, co stworzyła natura. Choć postrzegamy to jako kataklizm, jest to przecież zjawisko naturalne,kształtujące nowe formy

Praca została wykonana z pręta zbrojeniowego fi10, zgodnie ze sztuką zbrojenia, poszczególne pręty zostały związane ze sobą drutem. Podstawa ma 80 cm wysokości oraz 200 cm długości i szerokości, środkowa kolumna ma 180 cm wysokości oraz 80 cm długości i szerokości. Praca powstała z fascynacji ideą prefabrykatu. Obiekt jest w stadium pośrednim między formą a gotowym produktem, przypomina tworzącą się tkankę. Przedstawiony zostaje metalowy szkielet konstrukcji, który jest niewidoczny przez okalający go beton. Dokonuje pewnego rodzaju sekcji, traktuje prefabrykat jak preparat anatomiczny który ukazuje odbiorcy wnętrze. Forma nawiązuje do zbrojenia stopy pod kolumnę

Praca ukazuje kruchość wybudowanego przez nas świata w obliczu sytuacji kryzysowych. Coś co jest dla nas rzeczą stałą, jak na przykład dom, którym dach jest archetypem, jest naprawdę jedynie zjawiskiem efemerycznym. Proces budowania jest procesem pośrednim do dwóch pozostałych części dyplomu, a zawalenie się samoistne naturalną koleją rzeczy.